امام سجاد ( عليه السلام ) در دعاى ابوحمزه چقدر عالى مىفرمايد : « و ما قَدْرُ اعمالنا فى نِعَمِك وَ كَيفَ نَستَكثِرُ اعمالا نُقابِل بها كَرَمَك » : « ارزش اعمال ما در برابر نعمتهاى تو چيست و چگونه زياد تلقّى كنيم اعمالى را كه به وسيله آن با كرم تو مقابله مىكنيم » . در جاى ديگر از همين دعاى شريف مىفرمايد : « افَبِلسانى هذا الكالّ اشْكُرُكَ أم بِغايَة جُهْدى فى عَمَلى ارضيك و ما قَدرُ لسانى يا رَبّ فى جَنْب شُكرك و ما قَدْرُ عَمَلى فى جنب نِعَمِكَ و احسانِك » : « آيا با اين زبان الكن شكر تو گذارم ، يا به نهايت تلاشم در عملم راضيت كنم ، و ارزش زبان من اى پروردگارم در كنار شكر تو چيست ، و ارزش عمل من در كنار نعمتها و احسان تو چيست ؟ ! » آرى تمام عبادات عمر مرا اگر جمع كنند ، كجا مىتواند ، در مقابل يك نعمت الهى مقابله كند . آيا مىشود نعمت چشم و زبان و لب را همين سه تا را كه در آيه قرآن آمده : أَلَمْ نَجْعَلْ لَّهُ عَيْنَيْنِ - وَلِسَاناً وَشَفَتَيْنِ « 1 » شكر گزارد ، آيا تأمل در اين نعمتها كرده‌اى كه بخش عظيمى از مُدركات و يافته‌هاى ما از طريق چشم است و زبان وسيله انتقال معلومات است ، آيادقت در كار اين تكّه گوشت كوچك كرده‌اى كه در فضاى كوچك دهان چه مىكند ، و چه نمايشى از تحرك و اعجاز مىدهد ، آيا فكر كرده‌اى اگر لب نداشتى ، قادر به خوردن غذا نبودى ، قادر به حفظ آب دهان خود نبودى ، و بسيارى از مخارج حروف را نمىتوانستى اداء كنى و چقدر نازيبا مىشدى ؟ ! خدايا تو خود مىدانى كه ما قادر به شكرگزارى نيستيم ، و اى كاش به اندازه آن پرنده كوچكى كه در روز عيد ، ران ملخى به مجلس جشن سليمان ( عليه السلام ) برد ، باشيم ، شما خوب دقت كنيد كه پرنده كوچكى مىخواهد براى سليمان ( عليه السلام ) هديه برد ، كدام سليمان ، سليمانى كه قرآن درباره او مىگويد : باد مسخر او بود كه هر صبح تا ظهر و هر ظهر تا شب به اندازه يك ماه راه مىپيمود ، چشمه مس ( مذاب ) براى او روان

--> ( 1 ) . سوره بلد ، آيه 8 و 9 . .